و نوشتارها مزرعه‌اى شد با خوشه‌هاى سرخ و جهان يك مزرعه شد با خوشه ، خوشه ، خون و هر ساقه : دستى و داسى و شمشيرى و ريشه‌ى ستم را وجين كرد و اينك و هماره مزرعه سرخ است * يا ثار اللّه آن باغ مينوى كه تو در صحراى تفته كاشتى با ميوه‌هاى سرخ با نهرهاىِ جارى خوناب با بوته‌هاى سرخِ شهادت و ان سروهاى سبزِ دلاور ، باغىست كه بايد با چشم عشق ديد اكبر را صنوبر را بو فضايل را و نخلهاى سرخ كامل را * حُرّ ، شخص نيست فضيلتىست ، از توشه بارِ كاروان مِهر جدا مانده آنسوى رود پيوستن و كلام و نگاه تو پلىست